Sensiz olmaz

Bazen şimdi olduğu gibi bütün kimliklerim yere düştüğünde tek bir kimlik kalıyor; romantik, hassas, çocuk. Kendi başıma kaldığımda belki.


Hayatın akışı içinde unuttuğum bu yanımı hatırlatıyor bana şarkılar, öpüşler, dokunuşlar. Sonra tekrar unutuyorum. Hep unutmak üzere unutuyorum.

Duygusallık denmez ama belki, ruh halleri diyelim. Onlar o kadar içime sinmedi, o kadar olmaması gereken şeylermiş gibi geldi ki. Sakladım derinlere. Tek bir ruh hali kalması için: Mükemmel. Mükemmel gülümseme, mükemmel sabah, mükemmel ruh hali, mükemmel mutluluk. Halbuki ne kadar uçta yaşarım bütün duyguları. Ben ne kadar mükemmel üzülürüm, gülerim çok içimden gelerek veya mükemmel bir yalnızlığın içinde bulurum kendimi. Mükemmel boşluklar yaşarım. Anlamsızlıkları, belirsizlikleri mükemmel bilirim.

Sonra işte,

Unuturum hepsini.